หลังจาก Takamiya Yue รับวินเซนต์และวิคเตอร์มาเลี้ยง ชีวิตของทั้งสองก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ พวกเขาเติบโตขึ้นท่ามกลางไร่นาอันเงียบสงบ ได้รับความรัก ความเอาใจใส่ และการดูแลราวกับเป็นลูกแท้ ๆ ของ Yue แม้ว่าปริศนาในอดีตจะยังคงไม่มีคำตอบก็ตาม

แต่สำหรับวินเซนต์ มีบางสิ่งที่แตกต่างจากคนทั่วไปมาตั้งแต่ยังเด็ก

เขามักมองเห็น "บางอย่าง" ที่ไม่มีใครคนอื่นมองเห็น

ในสายตาของวินเซนต์ โลกไม่ได้มีเพียงผู้คน สัตว์ หรือธรรมชาติเท่านั้น หากยังเต็มไปด้วยดวงวิญญาณ เงาลางเลือน และสิ่งมีชีวิตประหลาดที่เดินปะปนอยู่กับผู้คนอย่างเงียบงัน ราวกับพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของโลกมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกมันได้

ในวัยเด็ก วินเซนต์ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตนเห็นเป็นเรื่องผิดปกติ เขามักโบกมือทักทายอากาศ พูดคุยกับมุมห้องที่ไม่มีใครอยู่ หรือหัวเราะตอบคำถามของใครบางคนที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยิน

หลายครั้ง Yue จะพบลูกชายกำลังนั่งคุยอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ หรือยืนจ้องไปยังพื้นที่ว่างเปล่าเป็นเวลานาน

"พ่อ...ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ทำไมเหรอ"

"ลุงคนนั้นบอกว่าเขาหาทางกลับบ้านไม่เจอ"

ทุกครั้งที่ได้ยินคำถามเหล่านั้น Yue จะหันไปมองตาม แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นเลย

ในช่วงแรก Yue คิดว่าเป็นเพียงจินตนาการของเด็ก แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มตระหนักว่าวินเซนต์ไม่ได้กำลังเล่นสมมติ เขาเชื่อจริง ๆ ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงหน้า และสีหน้าที่แสดงออกมาก็จริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องโกหก

แม้จะไม่เข้าใจว่าความสามารถนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร Yue ก็ไม่เคยดุหรือปฏิเสธคำพูดของลูก เขาเพียงรับฟัง คอยปลอบโยน และสอนให้วินเซนต์ระมัดระวังในการพูดถึงเรื่องเหล่านี้ต่อหน้าคนอื่น

น่าเสียดายที่โลกภายนอกไม่ได้อ่อนโยนเหมือนบ้านของเขา

เมื่อเข้าโรงเรียน วินเซนต์มักเผลอพูดกับดวงวิญญาณที่เดินผ่านไปมาอยู่เสมอ บางครั้งเขาจะเว้นที่นั่งไว้ให้ "ใครบางคน" หรือจู่ ๆ ก็หันไปตอบคำถามของคนที่ไม่มีตัวตน ทำให้เพื่อนร่วมชั้นมองว่าเขาเป็นเด็กประหลาด

ข่าวลือเริ่มแพร่กระจาย หลายคนกล่าวหาว่าเขาโกหกเพื่อเรียกร้องความสนใจ บางคนเรียกเขาว่าเด็กเสียสติ ขณะที่บางคนถึงขั้นหวาดกลัวและพากันตีตัวออกห่าง

การล้อเลียนค่อย ๆ รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จากคำพูดกลายเป็นการกลั่นแกล้ง ทั้งการแอบซ่อนของ ขีดเขียนโต๊ะเรียน ล็อกตัวไว้ในห้องเก็บของ หรือแม้แต่การผลักไสให้เขาอยู่เพียงลำพัง

Yue พยายามปกป้องลูกชายทุกวิถีทาง แต่เมื่อสถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อย ๆ เขาจึงตัดสินใจย้ายโรงเรียนให้วินเซนต์หลายครั้ง หวังว่าจะมีที่สักแห่งที่ยอมรับตัวตนของเด็กคนนี้ได้

ท่ามกลางช่วงเวลาที่ยากลำบาก ศิลปะกลายเป็นที่พักพิงเพียงแห่งเดียวของวินเซนต์

เขาหลงใหลการวาดภาพตั้งแต่ยังเล็ก ไม่ว่าจะเป็นสมุดวาดเขียน ผืนผ้าใบ หรือแม้แต่เศษกระดาษ เขาสามารถใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับดินสอและพู่กันได้อย่างไม่รู้เบื่อ

ภาพวาดของเขามักเต็มไปด้วยทิวทัศน์ ผู้คน และสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็น หลายครั้งผู้ใหญ่คิดว่าเป็นเพียงจินตนาการของเด็ก แต่สำหรับวินเซนต์ สิ่งที่เขาวาดคือโลกที่เขามองเห็นอยู่ทุกวัน

แม้จะมีบุคลิกอ่อนโยน เงียบขรึม และไม่ค่อยพูดกับคนแปลกหน้า แต่วินเซนต์กลับสนิทกับวิคเตอร์มากกว่าผู้ใด เขามักเดินตามพี่ชายไปทุกที่ และชื่นชมวิคเตอร์จนเผลอเลียนแบบหลายอย่าง รวมถึงทรงผม

เขาไว้ผมทรงเดียวกับวิคเตอร์อยู่เสมอ จนหลายคนเข้าใจผิดว่าทั้งคู่เป็นฝาแฝด เพราะนอกจากใบหน้าจะคล้ายกันราวกับพิมพ์เดียวกันแล้ว ส่วนสูง รูปร่าง และการแต่งตัวก็แทบไม่ต่างกัน

ความจริงแล้ว ทั้งสองไม่ใช่ฝาแฝด หากเป็นพี่น้องที่มีอายุต่างกัน เพียงแต่ช่องว่างของอายุไม่มากนัก ประกอบกับความคล้ายกันอย่างน่าเหลือเชื่อ จึงทำให้แม้แต่คนที่รู้จักพวกเขามานาน บางครั้งก็ยังเรียกสลับชื่ออยู่บ่อยครั้ง

สำหรับวินเซนต์แล้ว วิคเตอร์ไม่ใช่เพียงพี่ชาย แต่เป็นทั้งครอบครัว คนที่คอยปกป้องเขาจากสายตาของผู้คน